|
(قطعنامه کنفرانس"کوچی ها، معضلات و راه حل ها")
اولین کنفرانس "کوچی ها، معضلات و راه حل ها"، به تاریخ 22 حمل سال
روان، به ابتکار مجمع سیاسی راه نو در کابل برگزار گردید.
در این کنفرانس که بیش از 400 تن، از ولایات مختلف و از طبقات مختلف مردمی
شرکت ورزیده بودند، عناوینی چون؛ "تعریف و پیشینه كوچیگری"،
"كوچیگری و نقض حقوق شهروندی"، "كوچیگری و پیامدهای اجتماعی آن،
كوچیگری در افغانستان، واقعیت یا اهرم سیاسی؟" به بحث و موشکافی گرفته شد.
در پایان، اشتراک کنندگان این کنفرانس قطعنامه ای را صادر نمودند که متن آنرا
در ذیل می خوانید:
مجمع سیاسی راه نو اقدام به بررسی معضل کوچیگری نموده، با برگذاری اولین
کنفرانس "کوچیها، معضلات و راه حل ها" تلاش ورزید، تا جستجوی راه حل این
معضل را مدنی بسازد؛ لذا امید وار است تا این روند، پس از این نیز، توسط مردم،
دوام یابد.
اولین كنفرانس "كوچیها، معضلات و راهكارها" كه به تاریخ 22 حمل 1389
در كابل برگزار گردید، مسایل عمده و اساسی را مطرح و شركت كنندگان، سخنرانان و
صاحب نظران، محورهای ذیل را به كاوش و تحقیق گرفتند:
1- تعریف و پیشینه
كوچیگری
2- كوچیگری و نقض
حقوق شهروندی
3- كوچیگری و
پیامدهای اجتماعی آن
4- كوچیگری در
افغانستان، واقعیت یا اهرم سیاسی؟
شركت كنندگان كنفرانس، باور دارند كه مطابق تعاریف متداول بین المللی و حقوقی
و نیز قوانین افغانستان، كوچی عبارت است از مردمان مالداری كه فاقد جایداد بوده و
زندگی خود و مواشی شان را با گشت و گذار در مناطق مختلف سپری می نمایند. بر اساس
این تعریف، كوچی به ملت و قوم خاص اختصاص نمی یابد، بلكه شامل طیف وسیعی از جامعه
بشری می گردد. بر مبنای تعریف مذكور، پیشینه خاصی برای كوچیگری نیز، نمی توان ذكر
كرد.
شركت كنندگان كنفرانس به این عقیده اند كه پدیده كوچیگری هم مناقض حقوق خود
كوچیها و هم مناقض حقوق شهروندی سایر شهروندان است، بخصوص این كه این پدیده در
كشور ما، بیشتر از واقعیت، ابزار سیاسی در دست حكومتها می باشد. پیامدهای اجتماعی
خطرناكی را نیز بدنبال دارد. نزاعهای كوچی و ده نشین، اتلاف حقوق ده نشین، خسارات
جانی و مالی، عدم پیشرفت كوچی در عرصه های مختلف، آموزشی، صحی و زندگی مدنی،
انتقال بیماری های انسانی و حیوانی و نقض قانون توسط این طیف از جمله پیامدهای
خطرناك اجتماعی كوچیگری است.
بنا بر این شركت كنندگان كنفرانس تأكید دارد:
1- این گونه
نشستهای علمی-حقوقی، بدون گرایش های سیاسی، دوام یابد.
2- كوچیگری و حل
معضل آن، از بهره گیریهای سیاسی، خارج و بیشتر حقوقی گردد.
3- با پدیده
كوچیگری، مطابق تعریف حقوقی و قانونی، برخورد شده و به همه شهروندان، یك سان
نگریسته شود.
4- كوچی مطابق
تعریف قانونی و حقوقی آن، از غیر كوچی، تفكیك و به ابزاری برخورد كردن با آن،
پایان داده شود.
5- با تفكیك و
شناسایی واقعیت كوچیگری بحیث یك ضرورت برای زندگی، راه حلهای اقتصادی، اجتماعی و
فرهنگی برای آن جستجو شود.
نویسنده: محمد جواد سروری
|
