مقالات

سوم جوزا؛ روز معلم و عدم توجه به حقوق مادی و معنوی آنان!

مقاله از مرتضی خرّمی

اینک بار دیگر سوم جوزا فرا میرسد ، سوم جوزا مطابق با بیست و چهارم می مصادف است به روز معلم .  از این روز درحالی در داخل و خارج کشورتجلیل بعمل میاید،  که معلمین با هزاران مشکلات در ابعاد مختلف مواجه بود و با ناهنجاریهای بیشمار روز گار دست و پنجه نرم میکنند . سوم جوزا،  روز کسانی اند که محروم ترین انسانهای کشور ما را تشکیل میدهند . یاد بود و تجلیل از سوم جوزا جز ابراز احساسات پاک شاگردان مکاتب ، مراکز تعلیمی و مؤسسات تحصیلی چیز دیگر برای معلمان نیست .

این روز که در اصل خود ، یک روز میمون و فرخنده بحساب میاید ، تجلیل و گرامی داشت از آن جز مایه رنجش برای معلمین سرزمین ما نخواهد بود .

همانطوریکه تاریخ افغانستان مملو از بیعدالتی ها بوده اما متاسفانه معلمان نیز از این آفت بزرگ و طرح ریزی  شده ی سیاستمداران ، دولت مردان درامان نبوده و همواره معلمین از حقوق مادی و معنوی شان درکشور محروم بوده اند و حکومت ها بمنظور رسیدگی بمشکلات و تشویق نمودن آنها سعی و تلاش که سرنوشت معلمین را تغیر میداد ، انجام نداده اند . سوم جوزای امسال درحالی تجلیل میگردد ، که درکشور جنگ زده ما هزاران شاگرد و هزاران معلم به اساس عدم امنیت مکاتب شان مسدود بوده و بی سرنوشت میباشند و اما حکومت افغانستان با تمام توان و قدرت خویش با همکاری جامعه جهانی و حضور گسترده نیروهای خارجی در مناطق جنوبی و نا آرام کشور مؤفق به تآمین امنیت و فعال نمودن مکاتب نگردیده اند .

تعداد زیاد مکاتب در مناطق نا آرام کشور،  درسالهای قبل توسط طالبان مسدود و یا تخریب شدند و درجنگهای خانمانسوز داخلی تحت نام دولت مرکزی و طالبان تند رو مذهبی شاگردان مکاتب و معلمین امنیت شان را ازدست دادند.

برعلاوه مشکلات امنیتی ، دولت افغانستان بارها اعلام نموده است ، که توجه جدی و پلانهای منظم را در قبال تغیر وضعیت معیشتی معلمان انجام میدهد و با گذشت هفت سال دولت به تعهداتش عمل ننموده و وزارت معارف از جمله وزارت خانه ی  پرچالش و پرجنجال دولت افغانستان شمرده میشود و طی هفت سال بیشتر از چهار وزیر در این وزارت بکار گماشته شده اند و هیچیک از آنان به تعهداتشان عمل ننموده ، ازدیاد معاش ، تهیه سرپناه و بعضی مسایل دیگر را که برای معلمین وعده سپرده بودند نیز عمل نکردند و وروی همین ملحوظات اکثر معلمین مسلکی نسبت عدم امکانات کافی به کارهای دیگر رو آوردند ، تغیر مسلک دادند و یا به قضایا خوشبین نبوده و از روی ناچاری و گذراندن وقت به مسلک شان ادامه دادند .

اهمیت ندادن به معارف و تحقیر شمردن آن باعث شده است ، که معلمین مثل یک قشر طفیلی در جامعه زندگی نمایند و حکومت مکلفیت داشت تا بمنظور تشویق و ترغیب معلمین مسلکی و گماشتن مجدد آنان بکار ، پلانهای وسیع و بنیادی را روی دست میگرفتند . درحال حاضر معلمین که در مکاتب تدریس مینمایند یا آنان فاقد مدرک  میباشند یاتحصیلات عالی ندارند و یا جهت جلوگیری از بیکار و شانس خوردن در پوهنتونها و بدون نتیجه ماندن در امتحانات کانکور مصروف تدریس درمکاتب ، خصوصاً ولایات و خارج از افغانستان میباشند  و هستند معلمین مسلکی که تعداد آنان کمتر از نیاز امروز جامعه معارف میباشد .

یکی از مسایلیکه معارف کشور را میتواند معیاری سازد و از بیسوادی هموطنان و خصوصاً نسل نوین  جلوگیری نماید ، قایل شدن نمرات عالی در امتحانات کانکور برای رشته تعلیم وتربیه است ، تداوم این مسئله که پاین ترین نمرات از پوهنتونهای تعلیم و تربیه و دارالمعلمین ها باشد و یا چانس خوردگان امتحانات کانکور در آن جذب شوند بازهم ضربه ای بزرگ بر معارف کشور است .

نکته ای دیگر را که قابل یاد آوری میدانیم این است که بیش از صدها مکتب خارج از مرز های افغانستان در کشورهای مثل ایران و پاکستان فعالیت دارند که برای یکتن از معلمین آنها و یا یک مکتب آن از سوی دولت مرکزی تاحال کمک صورت نگرفته و معلمین با گرفتن معاش نا چیز همانند معلمین و اساتید داخل کشور در عالم غربت بمشکلات و چالشهای زیاد مواجه هستند .

سال گذشته وزارت معارف افغانستان نصاب تعلیمی جدید را با اندک تغیرات و غلطی های املایی و انشایی بیشمار با مصرف نمودن بودجه هنگفت بچاپ رساندند که چاپ و توزیع آن برای مکاتب کشور سرو صداهای زیاد را ایجاد نمود و متعلمین مهاجر و ولایات نا آرام کشور از آن محروم ماندند و در مکاتب خارج از کشور تا حال نصاب تعلیمی و چاپ شده ی بازار قصه خوانی پشاور پاکستان تدریس میگردند ، درصورتیکه این کار ادامه یابد ، ناکامی شاگردان در پوهنتون و عدم موفقیت معلمان خارج از مرز بدوش حکومت و وزارت معارف افغانستان خواهد بود و نمیشود که در معارف کشور دو نورم و نصاب تعلیمی وجود داشته باشد و اگر چنین باشد ضربه بزرگ روحی و خیانت بزرگ بر ملت معارف پرور افغانستان خواهد بود .

اگر به عقب ماندگی کشورمان تعمق فکری داشته باشیم ، افراد آن که فاقد دانش بلند باشد هیچگاه انتظار و توقع آبادانی ، پیشرفت و ترقی را درکشور نداشته باشیم .

حکومت افغانستان و جامعه جهانی اگر در صدد ان هستند که افغانستان را آباد کنند ، میباید توجه جدی به معارف  و مشکلات معلمین و متعلمین داشته باشد و در غیرآن انتظار پیشرفت و یک جامعه مترقی را نداشته و تداوم این مسئله جزضیأ وقت معلمین و متعلمین نخواهد بود .

با آنکه تبریک گفتنن این روز از لحاظ معنوی برای یک معلم با اهمیت است  اما گفتن و یاد دهانی مشکلات آنان جز تقدیم نمودن رنج و اندوه چیز دیگری را در قبال نخواهد داشت و با آنهم  این روز فرخنده و میمون برای اساتید خودم ، اساتید شما و اساتید اساتیدم تبریک و تهنیت میگویم.